Vanuit Eelderwolde Vanuit Eelderwolde
EELDERWOLDE

Ogen
‘Ogen zijn de spiegels van de ziel’, zo zegt een volkswijsheid. Als je een ander in de ogen kijkt, kun je iets zien van wat er binnen in iemand leeft. Daarvan ben ik me in deze dagen temeer bewust, nu we in de winkels en tehuizen mondkapjes moeten gebruiken. Want met deze verplichte gezichtsbescherming heb je vaak alleen nog oogcontact. Ik focus me meer op iemands blik, nu de rest van een gezichtsuitdrukking noodgedwongen bedekt wordt. Maar tegelijk is dat ook een oefening in het kijken. Ogen zijn immers veelzeggend en betekenisvol. Het maakt een heel verschil, de vriendelijke oogopslag van de één, een barse blik of de betraande ogen van de ander.
In de psalmen staat een prachtig vers, dat spreekt over de ogen van God. Het is te lezen in Psalm 32:8, waar de dichter schrijft, ‘Mijn oog is op u’, of in de nieuwe vertaling, meer hedendaags en vriendelijker gezegd, ‘Op jou rust mijn oog’. Met de ogen van God worden geen spiedende blikken bedoeld, maar ogen die ons aanzien met mildheid. Er is hier geen sprake van een God die ons in de gaten houdt – ‘Pas maar op, Hij ziet alles’, zoals vroeger wel eens met dreiging werd gezegd – maar er wordt gesproken over de Ene, die ons niet uit het oog verliest.
De dichter van deze psalm verhult de breuklijnen en rafelranden van zijn leven niet. Hij vertelt over de diepten die hij heeft gekend, de schuld, de pijn, de gekwetstheden. Maar Gods ogen benauwen en belasten hem niet, maar bevrijden hem van de vrees ongezien en onbemind te zijn. Ondanks alles gunt de Ene deze aangevochten mens het licht van zijn ogen.
Nu we binnenkort, op de laatste zondag van het kerkelijk jaar, onze overleden geliefden zullen gedenken, is deze psalm voor mij een bron van hoop en licht. Gods ogen blijven ons aanzien en bewaren, ja, ze rusten in vrede op ons, ook en zelfs, zo geloof ik, voorbij de laatste grens.
Van Jezus wordt in de evangeliën gezegd, dat ‘hij diep werd bewogen, toen hij de menigte zag’. De mens uit Nazareth heeft oog voor mensen, die geteisterd worden door verlies, tekort en verdriet. Zijn ogen spreken boekdelen, zien ons met ontferming aan. Hij kijkt met de blikrichting van God zelf.

Meeleven met elkaar
Het blijft belangrijk om gedurende deze tweede Coronagolf om elkaar te denken. De plaatsen om elkaar te spreken, voor en na de kerkdienst, tijdens het koffiedrinken en het kringwerk, dat alles is nu nauwelijks nog vanzelfsprekend. Een kaartje, een appje, een stem aan de telefoon, dat kan veel betekenen. Eenieder die het in deze dagen zwaar heeft, verdriet voelt, de pijn van het verleden ervaart, bidden we om Gods bevrijdende nabijheid, als een brandende kaars in de nacht.

Adventsgebed
Laat uw licht schijnen
om troost te brengen
wie zich bang en verdrietig voelen,
wie lijden in deze ongekende tijden,
wie vermalen worden
door de hardheid van het leven.

Laat uw licht schijnen
om de donkerte te ontmaskeren
van grote monden en kille woorden,
die mensen kwetsen en beschadigen.

Laat uw licht schijnen
om te verhelderen
wie in zichzelf verdwalen,
wie de vele vragen niet meer aankunnen.

Laat uw licht schijnen
het licht van uw geliefde zoon,
het licht van bewogenheid en vrede,
dwars door onze duisternis.

Allen hartelijk gegroet,
ds. Ybo Buurma
 
Vanuit Haren Vanuit Haren
Bij de diensten
In de dienst op 22 november, de laatste zondag van het kerkelijk jaar, is de lezing Psalm 57. Het is een psalm waarin het leven terugkomt zoals het is: met de kant van angst en verdriet en met de kant van vertrouwen en liefde.

Tot slot
Toen mijn moeder pas enkele dagen bij ons logeerde, wilde de middelste dat zij het spel ‘Risk’ meebracht. Het spelen daarvan begon meestal gezellig, maar eindigde niet altijd zo… Toch moest het steeds weer gespeeld worden. Het spel bleef trekken. Over zo’n kracht hoop ik dat ook de kerk en het geloof beschikt, dat het ons niet loslaat.

Hartelijke groet,
ds. Michiel Pronk