Vanuit Eelderwolde Vanuit Eelderwolde
Volhouden
We moeten volhouden, zo was de boodschap van de laatste persconferentie rondom de Coronacrisis. De genomen maatregelingen hoeven niet verder worden aangescherpt, maar kunnen zeker ook nog niet worden afgeschaald. Ook de komende tijd zullen we er – en alleen samen lukt dat – alles aan moeten doen om het vreselijke virus terug te dringen.
Voor velen is dat een moeilijke, ja verdrietige boodschap. Hou vol. We begrijpen wel dat het moet, maar menigeen voelt ook de pijnlijke consequenties. Ik denk vooral aan hen die in deze dagen, zeker nu Pasen ophanden is, geen bezoek van hun kinderen of anderen mogen ontvangen. Er wordt eenzaamheid gevoeld in de tehuizen en elders, waar vooral oudere mensen alleen zijn. Het doet pijn hun verhalen in de krant of in het nieuws te moeten horen. Volhouden? Nog zoveel weken?
Voor hen die werken in de zorg zal het eveneens een enorm zware opgave zijn, om onder de toenemende druk op de IC’s en op andere afdelingen in de ziekenhuizen, de werkzaamheden vol te houden. Zullen ze daar, waar de ernst van de crisis zo zwaar wordt gevoeld, de effecten van alle maatregelingen gaan merken? Ik kijk met bijzonder veel respect naar het programma ‘In de frontlinie’ van de NOS, waar zorgmedewerkers, waaronder IC verpleegkundigen aan het woord komen. Zij leveren, en met hen allen, die binnen en buiten de ziekenhuismuren zorg en hulp bieden, een ongelooflijk te bewonderen prestatie.
Ondertussen zien we ook, hoe veel mensen zich op nog een andere wijze zorgen maken. Het zijn de mannen en vrouwen die vrezen voor hun baan of bang zijn dat hun bedrijf het niet zal redden in deze crisistijd. Houdt mijn zaak het vol in deze zware tijd? Ook hun verdriet en onmacht zorgt, naast de angst om zelf besmet te kunnen worden, voor veel stress.
En hoe is het met ons zelf? Houden wij het vol? We horen dagelijks de berichten en bijna alles lijkt alleen nog maar over de Corona-crisis te gaan. ‘Af en toe’, zo zei een buurtgenoot, ‘wordt het me teveel, dan wil ik wat anders zien of ga ik even voetballen met mijn zoontje’. Het is begrijpelijk dat mensen soms ‘Corona-moe’ worden, het journaal uitschakelen en hun zinnen willen verzetten om het vol te kunnen houden.
Niettemin blijven de zorgen en dient de nood zich elke dag opnieuw aan. Er is intens verdriet om de slachtoffers, vrees vanwege de situatie van onze zieken. Winkelen is een onwerkelijk gebeuren geworden, nu de pompjes zeep bij de ingang staan en je voortdurend afstand tot elkaar moet houden. En de kinderen die nu thuis zijn herinneren ons niet aan de vakantietijd, als iedereen vrij en ontspannen is, maar aan de vraag hoe we met elkaar door deze moeilijke tijd heen zullen komen.
Tegelijk ben ik, in deze ernstige crisistijd, zeer onder de indruk wat mensen voor elkaar doen en kunnen betekenen. Je ziet her en der zulke creatieve en inspirerende initiatieven, die me moed en hoop geven. Wat zijn er toch veel lieve, goede en betrokken mensen! Met hun glimlach en hun inzet zorgen ze ervoor, dat anderen het vol kunnen houden. Daar kan ik warm van worden. Soms brengt een donkere tijd van leven het beste en mooiste in mensen naar boven, las ik ergens. Ik zie dat ook in onze kerkgemeenschap(pen) gebeuren. Wat is er een betrokkenheid achter de schermen om op een nieuwe, soms verrassende wijze het contact met elkaar te onderhouden. Ik kan daar alleen maar dankbaar voor zijn.
Dat geldt ook voor de mogelijkheid om in de Stille Week vanuit de Gorechtkerk meditatieve momenten te blijven aanbieden. Zelfs het Heilig Avondmaal op Witte Donderdag hopen we samen, met brood en wijn, met u thuis, te kunnen vieren. Zo willen we, al is het op afstand, met elkaar verbonden blijven. Gods trouw houdt immers geen halt, bij geen enkele grens. Het goede nieuws van Jezus onze Heer, kan ons, door Gods Geest, op velerlei wegen bereiken en ons zo bezielen en nieuwe kracht geven om het, ondanks alles, vol te houden.
Moge het licht van Pasen – leven sterker dan alles wat dor en doods maakt – ons allen, zeker
ook hen die verantwoordelijkheid dragen en vitale zorg bieden, hoop geven en bemoedigen.

Een bemoedigende groet,
ds. Ybo Buurma
 
Vanuit Roden Vanuit Roden









Een leeg graf, een lege kerk, een wereld in de war…

Een leeg graf, de Heer is waarlijk opgestaan! Bekende woorden met Pasen.
Maar een lege kerk, dat voelt alsof we in het verkeerde theater zijn beland.
Veel mensen zullen juist in deze Goede Week het deelnemen aan vieringen missen.
Zorgen om dierbaren, angst om jezelf: het zal toch niet dat ik…? 
En dan dit jaar digitale diensten in lege kerken. Wat is er toch met ons gebeurd? 
De afgelopen jaren waren er vergelijkbare rampen met duizenden slachtoffers, alleen, dat was altijd ergens anders… Opeens staan wij nu zelf in de rij van slachtoffers van wereldwijd niet te beheersen gezondheidsproblemen. Hoe klinken in zo’n moment de vertrouwde woorden die volgens onze traditie als scharnierpunt gelden van de menselijke geschiedenis?
Weet u wat mij juist in deze coronatijd in het Paasevangelie zo aanspreekt?
Dat Jezus, geconfronteerd met menselijke grenzen, op God blijft vertrouwen.
Dit maakt dit evangelie juist tot zo’n sterk, betrouwbaar verhaal!
In plaats van ons te vertellen wat we moeten geloven, doet het een beroep op ons hart, versterkt het ons vertrouwen op de kracht van wat en wie ons innerlijk beweegt.
Eén van de problemen van ons samenleven is, dat wij als individuen in de ban zijn geraakt van ons eigen deelbelang: mijn mening, mijn ruimte, mijn belangen. Maar het is juist het levensverband waar ik deel van uit mag maken, dat mij maakt tot wat en wie ik werkelijk ben.
Wanneer ik daarvan verstoken raak, voel ik pas hoe waar dat is!
Wat ik van God begrijp is dat hij meer de verbondenheid tussen mensen voor ogen houdt. Door de kracht van onze ego’s zijn onze relaties met anderen, ook die met God, een stuk moeizamer geworden. Waar God, lees ‘ons samenleven’ in ons persoonlijk handelen meer leidend wordt, groeien wij weer toe naar ooit door God bedoeld leven. Het levensspoor van Jezus moedigt ons aan hem op zijn weg te volgen. Tot en met - hoe vreemd dat ook klinkt - het lijden en de dood. ‘Gij zult de beker drinken, die ik drink….’ Duizenden, miljoenen mensen, thuis, in verpleeghuizen en ziekenhuizen, voelen zich in deze dagen van God en mensen verlaten. En toch vertrouw ik erop, dat er ergens op die weg iets met hen gebeurt. Dat hun angst gezien en opgemerkt wordt en dat zij mogen ervaren niet alleen te zijn. En voor ons allemaal is mijn hoop, dat uit deze crisis nieuwe verbondenheid groeit tussen mensen en culturen, en meer gelijkwaardigheid, waarin we elkaar als tochtgenoten opmerken en verder helpen. Dat zal nog best een klus worden! Dat we elkaar op die weg gauw weer onder normale omstandigheden mogen ontmoeten!

Aanraken…
Onlangs vroeg collega Ybo Buurma aandacht voor de tentoonstelling ‘Huidhonger’ in het Karmelklooster te Drachten. Op de website van dit klooster stond deze week te lezen:
‘In verband met het coronavirus is de tentoonstelling Huidhonger na verlenging stopgezet, juist in een tijd waarin er Huidhonger zal zijn, nu mensen elkaar niet meer mogen aanraken.’
De woorden raken ons extra nu verschillende van ons contact met hun naaste familie moeten missen. Er worden heel wat telefoongesprekken gevoerd, maar steeds weer staat de afstand pijnlijk tussen ons in…
En toch is het geweldig wat in alle oprechtheid door zoveel mensen wordt bedacht om anderen te laten merken dat hun situatie wordt opgemerkt.
In een persconferentie bij de NOS werd dat deze dagen als volgt vertolkt: ‘We houden afstand, maar we zijn misschien wel dichterbij elkaar dan ooit…’

Alarm op Lesbos…
Bij alle ellende die we in deze dagen op ons af zien komen, zouden we de vluchtelingen op de Griekse eilanden bijna vergeten. Met name de duizenden kinderen zonder ouders die nu al de hele winter praktisch aan zichzelf zijn overgeleverd. Inmiddels is het coronavirus ook op Lesbos gesignaleerd en is het slechts een kwestie van dagen dat het ook de kampen bereiken zal. Als ergens de diepste vragen van het christendom luid gesteld worden dan wel hier: Mens waar ben je? Waar is je broer? In mijn oren klinken onophoudelijk de woorden van de Auschwitz-overlevende  Marian Turski: ‘Gij zult niet onverschillig blijven….!!’
Tot nu toe blijft een politiek antwoord uit.
Lieve mensen, laat uw hart spreken, uw stem horen en laat wie ons vertegenwoordigen weten dat hier ingegrepen moet worden.
Niet minder dan onze beschaving staat ter discussie…

Pasen 2020
In een wereld waarin de dood zo dreigend aanwezig is, maken wij ons op Pasen te vieren. Het bewustzijn dat de Geestkracht van God ons op kritieke momenten nabij zal zijn, dringt pas gaande door het donker tot mensen door.
Jezus volgt dit spoor. Op weg naar Golgotha blijft hij erin geloven, dat God zich over hem zal ontfermen: ‘Vader in uw handen beveel ik mijn geest.’ Het lijkt erop dat hij zo zelf de regie in handen houdt. Of is het eigenlijk zo dat in zijn leven Gods draagkracht zichtbaar wordt en gaat het in een mensenleven om transparantie, volledige helderheid tot op de bedoelingen van het leven, de Bron. Hoe dan ook en wat er ook gebeurt, we zijn geen moment zonder God. Dat geeft moed om ook midden in de corona-ellende Pasen te blijven vieren.

Tot slot nog even deze herinnering: misschien bel ik u en u mag mij altijd bellen: 050-5017124, dinsdag, woensdag, of, als ‘t zo uitkomt, de overige dagen het liefst ’s morgens.
Goede en verbindende dagen toegewenst!

ds. Harm Jan Meijer